Dąb
Długowieczność i imponujących rozmiarów wizerunek dębów od wieków wywierały na nas potężne wrażenie. Stare okazy czczone były jako siedziba boga przez dużą ilość pierwszych szczepów naszego kontynentu. Antyczni Rzymianie i Grecy wierzyli, że quercus jest siedzibą ich głównych bóstw – Jowisza i Zeusa. Wzmiankio tych drzewach bywają również w Starym Testamencie, jest tam fragment o Abrahamie siedzącym pod dębami Mamre.
Niektóre ludy uważały dęby za drzewa zdolne przepowiadać przyszłość, na podstawie ich wyglądu przewidywano np. pogodę i urodzaj. W Grecji antycznej działała wyrocznia wróżąca z szumu liści tego drzewa.
Wśród ludów germańskich dąb zostało ofiarowane bogu burz. Germanie zaobserwowali , że błyskawice trafiały w nie przeważnie, robiąc poważniejszych szkód.
